A ja będe jego ofiarą

Rozdział VII

Od tamtej pory szliśmy razem na polowania i za każdym razem z rozkoszą wpatrywałam się jak mój jedyny syn wypija krew ze swoich ofiar. To był tak rozkoszny widok. Pewnego dnia Dediot - nasz mistrz, dzięki któremu ja i Virio jesteśmy wamiprami - wysłał nam "wiadomość". Chciał poznać naszego małego wampirka.
Mieliśmy się spotkać w piątek o północy na starym cmentarzysku. Cedrik był bardzo podekscytowany tym spotkaniem.
- Mamuś!
- Tak kochanie?
- Naprawdę poznam wampira, który was przemienił?!
- Tak naprawdę.
- O rany... super.
Taka gatka była przez całe trzy dni. A był jeszcze gorszy w drodze na spotkanie.
- Tato, mamo, a jak myślicie będzie dla mnie miły?
- Tak.
- Ciekawe czy mnie polubi. Musi być naprawdę wielkim wampirem. A mamo kto jest moim mistrzem?
- Ja jełopku... przecież to ja Cię przemieniłam.
- A no tak... szkoda... że Ty a nie Dediot.
- Co?!
- Nie chciałem Cię urazić... ale wiesz... fajnie by było gdyby to był on.
- Masz szczęście że wogóle Cię przemieniłam!
Wtedy ucichł. Doszliśmy na miejsce. Mój mistrz już czekał. Dawno go nie widziałam, Virio też. Więc odrazu żuciliśmy się mocno obejmując mistrza.
- Nareszcie was widzę, drogie dzieci.
- Dediot przestań... jesteśmy już duzi hihihi.
- No właśnie, a gdzie wasza pociecha?
- Tu....
Pociągnęłam Cedrika za rękaw... stał jak wmurowany. Chyba przeraził go nieco widok Dediot'a.
Wyglądał nieco inaczej niż my... przemienił już 450 osób w wampiry więc w nagrodę przebył transformację. W przeciwieństwie do nas jego kły były wielkie i miał skrzydła.
- A więc to będzie mój wnusio.
Uśmiechną się niewinnie.
- Jak Ci się podoba życie wampira....yyy...
- Cedrik, jestem Cedrik.
- O! Bardzo piękne imię! A więc? Jak Ci się podoba ten świat?
- Jest wspaniały... nie to co życie zwykłych śmiertelników...

Głosuj (0)