A ja będe jego ofiarą

Rozdział IV

Obudziłam się koło 1 po południu. Byłam w szoku, że tak długo spałam. Prawie cały dzień siedziałam w parku i patrzyłam na ludzi. Jak matki i ojcowie bawią się ze swoimi pociechami, jak zakochani obdarzają się namiętnymi pocałunkami leżąc na trawie, jak niektórzy spieszą się do pracy. Takie zwykłe życie, pełne szczęścia, w którym od czasu do czasu pojawiają się kłutnie.
Po powrocie do domu byłam tak bardzo zrozpaczona, że nie mogę żyć jak inni. Coś mnie napadło, zaczęłam tłuc szklanki, wydzierać kartki z książek. Dostawałam szału. Krzyczałam " Chcę być prostym człowiekiem! Nie chcę tak dalej żyć! Nie chcę!". Virio w końcu mocno mnie chwycił i przytulił.
- Kochanie... uspokuj się...
- Virio... chcę się z Tobą położyć na trawie... patrzeć w błękitne niebo i marzyć. Chcę mieć z Tobą dzieci... chcę być matką... chcę wrócić do normalnego życia.
- Ja też... ale to nie możliwe...
Wziął mnie na ręce i położył do łóżka. Szybko zasnęłam, byłam zmęczona... zmęczona życiem.

O świcie obudził mnie płacz... dziecka. Poszłam do salonu... i ujżałam cudowny widok.
- Traina... to nasz synek.
- Ale...ale jak to?
- Oddała mi go bezdomna kobieta. Powiedziałem jej, że w naszych rekach będzie bezpieczny. Napewno będziesz dobra matką.
Virio trzymał w obijęciach małe niemowle... płaczące. To mój synek... mój synek... rozpłakałam się ze szczęścia, wzięłam malca na ręce i mocno przytuliłam.
- Jak będzie miał na imię? - spytałam męża, ale moje oczy były zapatrzone w zasypiające ze zmęcznia dziecko.
- Nie wiem... może Cedrik?
- Tak... to imię będzie pasowało do takiego małego wampirka...